ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ο Ιάσων και ο Διδάσκαλος

     Ο Ιάσων καθόταν μαζί με τον Διδάσκαλό του στην άκρη μιας πλαγιάς και κοίταζε προς τα κάτω τις καμπύλες που δημιουργούσε το ποτάμι που έρεε κατά μήκος της κοιλάδας. Ήταν μια ηλιόλουστη και χαρούμενη ημέρα ο Ιάσωνας ήταν προβληματισμένος. Στράφηκε προς τον Διδάσκαλό του και τον ρώτησε:

   - Διδάσκαλε γιατί δεν με καταλαβαίνουν;  Πώς μπορώ να μεταδώσω στους ανθρώπους αυτά  που έχω κατανοήσει και να τους δώσω το κλειδί για να προσπαθήσουν  να διευρύνουν τον ορίζοντά τους οι άνθρωποι;

   - Ιάσωνα μιλάς για μύηση, για διεύρυνση της συνείδησης. Αυτό είναι κάτι που γίνεται με προσωπική θέληση, με καθημερινή προσπάθεια, Η εμπειρία αυτή είναι βιωματική. Μάθε να σιωπάς. Μέσα στη σιωπή θα συνειδητοποιήσεις ότι τότε λες και διδάσκεις περισσότερα. Μάθε να ακούς και θα δεις ότι οι άνθρωποι μαθαίνουν ως δια μαγείας αυτό που εσύ δεν τους είπες με λόγια. Μάθε να μιλάς με συνειδητό κίνητρο την αγάπη. Και τα λόγια σου να είναι λίγα και συνετά, όχι πολλά.

     Αυτός  που διδάσκει, έχει προηγουμένως διδαχτεί και επομένως γνωρίζει τον μόχθο της γνώσης μέσω της βιωματικής εμπειρίας. Έτσι μόνο μπορεί να σταθεί με αγάπη, χωρίς προσκόλληση, δίπλα σ’ αυτόν που διδάσκει. Ο ρόλος του αληθινού εκπαιδευτή δεν είναι ποτέ να επικρίνει. Έργο του είναι να καθοδηγεί τον μαθητή στο φως της σοφίας και της αγάπης. Οι άνθρωποι ταυτίζουν τον Εαυτό τους με την μορφή και δεν μπορούν να αντιληφθούν την απεραντοσύνη της ολότητας.

     Ξαφνικά σφαίρες πυρός εμφανιστήκαν, άλλες ήταν λαμπρές με υπέροχους χρωματισμούς άλλες σκούρες και πληγωμένες. Σε άλλες το φως ήταν φτωχό, θαμπό, ίσα που ανέπνεε και σε κάποιες ήταν σκοτεινό, άγριο με ήχο στριγκό.

   -Ο άνθρωπός αποκτά πολλές μορφές  στην διάρκεια της ζωής ενός πλανήτη, ενός ηλιακού συστήματός. Κάθε μορφή ή ενσάρκωση που  λαμβάνει αν την χρησιμοποιεί για την γνώση της ολότητας είναι πιο αιθέρια και διαυγής από την προηγούμενη και επιτρέπει στο φως να την διαπερνά, να την φωτίζει, έως ότου  αποκτήσει το δικό της φως, χρώμα, άρωμα, ήχο, και την ικανότητα να συνηχεί με τις υπόλοιπες λαμπρές σφαίρες. Ο χρόνος μιας φωτισμένης ενσαρκωμένης ζωής δεν είναι παρά στιγμιαίος. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο για τις μορφές που βρίσκονται στον συνεχή κύκλο της  επαναγέννησης.

     Η πορεία προς την  απαλλαγή από την εξωτερική μορφή και την απελευθέρωση του πνεύματος από αυτήν έχει πολύ πόνο  και μόχθο. Η βοήθεια που μπορείς να προσφέρεις, είναι να δώσεις χρώμα, ήχο και άρωμα στην ομάδα που σου έχει ανατεθεί μέσω των δονήσεων που δονείται η ύπαρξή σου. Η δυναμική των δονήσεων σου καθορίζεται από την συνειδητή σου προσπάθεια σου να προσεγγίσεις το Όλον.

     Η αφομοίωση της εσωτερικής γνώσης εναπόκειται στην προσωπική εργασία της κάθε ατομικής ψυχής, ανάλογα με την αντιληπτικότητα και στον εσωτερικό δρόμο στον οποίο βρίσκεται. Να έχεις ενεργή την διάκριση σου όταν θέλεις να προσφέρεις. Και θυμάσαι ότι δεν έχεις τίποτα να λάβεις.

     Μην κατατάσσεις τα πάντα σαν να έχουν ίση αξία αγνοώντας την κλίμακα της εξέλιξης. Ο ρόλος της αγάπης δεν είναι διορθώνει αλλά να σκεπάζει να προστατεύει. Η αγάπη καλεί την κάθε ατομική ψυχή να προσφέρει ανιδιοτελή υπηρεσία, ανάλογα με την βαθμίδα εξέλιξης στην οποία βρίσκεται.

     Η σφαίρα του Διδασκάλου φωτίστηκε περισσότερο. Χιλιάδες ανείπωτα χρώματα εμφανίζονταν και εξαφανίζονταν. Ο ήχος και η μελωδία ήταν θεϊκή, συντόνιζε και θέρμαινε με ένα εσωτερικό φως  τον Ιάσωνα.

   - Άκουσε με την καρδιά σου αυτά που θα σου πω. Η αληθινή αγάπη  ή η σοφία που είναι ένα και το αυτό, βλέπει με διαύγεια τα μειονεκτήματα μιας μορφής και καταβάλει κάθε προσπάθεια  για να βοηθήσει την ζωή που βρίσκεται μέσα στην μορφή ώστε να λυτρωθεί από τα νοητικά εμπόδια. Αναγνωρίζει καθαρά αυτούς που έχουν ανάγκη  βοήθειας και αυτούς που δεν έχουν ανάγκη της προσοχής της. Ακούει με ακρίβεια και βλέπει την σκέψη της καρδιάς, όχι του νου. Ζητάει να ενώσει τους πραγματικούς εργάτες  του κόσμου σε ένα σύνολο.

    Όλα αυτά δεν μπορούν να γίνουν με τυφλότητα και εγωισμό αλλά με διάκριση και σοφία, με την ικανότητα  να διαχωρίζεις τους διάφορους κραδασμούς και να τους τοποθετείς σε διαφορετικές θέσεις. Αυτό που ο Άνθρωπος ονομάζει αγάπη δεν είναι παρά η τωρινή ερμηνεία του γι’ αυτήν, σε αυτό το σημείο εξέλιξης που βρίσκεται. Η Σοφία είναι ο άλλος πόλος της αγάπης και ο άνθρωπος σε αυτό τον πόλο δεν έχει δώσει  την πρέπουσα σπουδαιότητα ούτε και τον έχει  αναπτύξει.

    Μια πύλη άνοιξε μέσα στο μυαλό του Ιάσωνα, ένα φορτίο εγωισμού καθαρίστηκε και πετάχτηκε. Η συνείδησή του φωτίστηκε και καθάρισε περισσότερο, καθώς ο Δάσκαλος του μετέδιδε Φως και Αγάπη. Κοίταξε τις σφαίρες  γύρω του. Κάποιες ήταν πιο φωτεινές,  κάποιες πιο σκούρες. Ήξερε ότι τις αγαπούσε όλες, έμενε όμως να μάθει να διακρίνει πώς έπρεπε να βοηθά, να αναγνωρίζει το σημείο εξέλιξης  μέσα στον χρόνο, πώς να ανοίγει έναν δρόμο φωτός  για τους άλλους, για κείνον, για την ομάδα του, για το Όλον.

  - Τότε ο Δάσκαλος του είπε. Να θυμάσαι ότι ο κατώτερος νους διαχωρίζει σε εμάς και εσάς, σε εμένα και εσένα. Και ότι ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών είναι το εμείς, είναι το Όλον.

Εστιαζόμαστε στο καλό ή στο κακό;

  

     Σ’ ένα ταπεινό βιβλιαράκι, που ο τίτλος του είναι: “Σοφά Κινέζικα Λόγια”, διάβασα μια πολύ όμορφη ιστορία, που δείχνει τον τρόπο με τον οποίο κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται το καλό και το κακό.

    Σύμφωνα με την ιστορία αυτή, ουσιαστικά δεν υπάρχει καλό και κακό. Συνήθως χαρακτηρίζουμε καλό ή κακό ένα γεγονός σύμφωνα με το στενό ατομικό μας συμφέρον.

     Λέει, λοιπόν, η ιστορία: “Σ’ ένα χωριό της Κίνας ζούσε ένας ξυλοκόπος με τον γιο του. Η μοναδική τους περιουσία ήταν το άλογό τους. Ο χωρικός το χρησιμοποιούσε για να μεταφέρει ξύλα από το δάσος, τα οποία πουλούσε στην αγορά για να κερδίζει το καθημερινό τους φαγητό. Κάποια μέρα το άλογο χάθηκε μέσα στο δάσος. Όταν το έμαθαν οι συγχωριανοί του πήγαν να τον συλλυπηθούν για το κακό που τον βρήκε.

    Ο χωρικός ατάραχος τους απάντησε: «Και ποιος σας είπε ότι αυτό είναι κακό»;

     Μετά από λίγες μέρες επέστρεψε το άλογο μαζί με δέκα άγρια ελεύθερα άλογα του δάσους. Οι συγχωριανοί του πήγαν αυτή τη φορά να τον συγχαρούν για το καλό που του έτυχε.

    Ο χωρικός ατάραχος τους είπε: «Και ποιος σας είπε ότι αυτό είναι καλό»;

    Από την άλλη μέρα, ο γιος του άρχισε να τιθασεύει τα άγρια άλογα. Σε μια τέτοια προσπάθειά του, ένα ζωηρό και ατίθασο άλογο τον έριξε κάτω. Από την πτώση έσπασε το πόδι του. Μόλις το έμαθαν οι χωρικοί πήγαν πάλι να τον συλλυπηθούν για το κακό που τον βρήκε αυτή τη φορά.

    Αυτός και πάλι ατάραχος τους είπε: «Και ποιος σας είπε ότι αυτό είναι κακό»; Σε μια εβδομάδα κηρύχτηκε πόλεμος. Όλα τα παιδιά πήγαν στον πόλεμο εκτός από το παιδί του χωρικού”.

    Από την παραπάνω ιστορία βγαίνει το συμπέρασμα ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει καλό και κακό, αλλά υπάρχουν μόνο γεγονότα, τα οποία ερμηνεύουμε σύμφωνα με το στενό συμφέρον μας ή την περιορισμένη γνώση μας και όχι σύμφωνα με το απώτερο καλό ή με φίλτρο την κατανόηση μας.

   Να θυμόμαστε ότι ο λόγος που κάνουμε το κάθε τι στη ζωή μας είναι για να αισθανόμαστε ή να είμαστε καλά. Όμως, αυτό εξαρτάται από τις επιλογές μας, αλλά και το πόσο εκτιμούμε αυτά που μας δίδονται στη ζωή μας. Μπορεί να ζούμε σ’ ένα παλάτι και να μην αισθανόμαστε καλά. Μπορεί να ζούμε σε μια καλύβα και να αισθανόμαστε καλά. Αισθανόμαστε καλά συνήθως στο χώρο του σπιτιού ή της εργασίας μας, μόνο αν εκτιμάμε αυτό που έχουμε.

    Αν οτιδήποτε έρχεται στην ζωή μας το αξιολογήσουμε σύμφωνα με την σφαιρική αντίληψη, τότε θα δούμε την πραγματική του διάσταση. Ακόμα κι αυτό που θεωρούμε δυσάρεστο κάτι έχει να μας προσφέρει. Τα εύκολα και ευχάριστα πράγματα που μας συμβαίνουν στη ζωή, δεν ακονίζουν το νου μας. Τα δύσκολα τον ακονίζουν. Όταν ενεργοποιούμε την ικανότητά μας να λύνουμε τα προβλήματα και να ξεπερνάμε  τα εμπόδια που μας παρουσιάζονται, τότε επιβεβαιώνουμε ότι αξίζαμε που λάβαμε την ανθρώπινη γέννηση.

   Αντί λοιπόν, να εστιαστούμε στο τι είναι καλό ή κακό, ας βάλουμε στόχο και εστιάσουμε  σ' αυτό που θέλουμε να επιτύχουμε, σ' αυτό που θα μας κάνει ευτυχισμένους. Όταν κάτι δεν μας δίνει πλέον χαρά, ας του γυρίσουμε την πλάτη και ας βάλουμε έναν καινούριο στόχο.

   Αυτό θα μπορέσουμε να το επιτύχουμε, αν αποκτήσουμε την πεποίθηση πως οτιδήποτε μας συμβαίνει, μας δίδεται από την Θεία Πρόνοια  για την απώτερη ωφέλειά μας.

   

Με ποιο τρόπο λύνονται όλα μας τα προβλήματα

 

      Μια γιαγιά που ζούσε σε ένα όμορφο χωριό αρρώστησε και πήγε σ' έναν γιατρό για το πρόβλημα υγείας που είχε. Μετά από εξετάσεις που έκανε ο γιατρός έβγαλε τη διάγνωση ότι η ασθένειά της ήταν σοβαρή και ότι είχε δύο μήνες ζωής.

     Η γιαγιά στενοχωρημένη πήρε τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι της. Στο δόμο συνάντησε μια γειτόνισσά της στην οποία εκμυστηρεύτηκε το πρόβλημα της υγείας της. Η γειτόνισσα την πληροφόρησε ότι στο κοντινό δάσος ζούσε ένας ερημίτης ο οποίος θα μπορούσε να τη βοηθήσει. « Ότι λέει ο γέροντας επαληθεύεται. Μπορεί να γνωρίζει αν θα γίνεις καλά», της είπε.

     Πράγματι η γιαγιά πήγε στον ερημίτη, του είπε για το πρόβλημα της υγείας της και τον ρώτησε τι θα μπορούσε να κάνει για να θεραπευτεί.

     Εκείνος της είπε: « Να κάνεις τρείς ημέρες αγαθοσύνης».

    «Πως γίνεται αυτό»; Ρώτησε η γιαγιά;

    «Για τρείς ημέρες να έχεις στον νου σου μόνο καλές σκέψεις για όλους και να πράττεις μόνο το καλό. Θα πρέπει να το κάνεις αυτό για τρείς συνεχείς ημέρες. Αν γίνει παρεμβολή κακών σκέψεων και πράξεων, κατά τη διάρκεια των τριών ημερών θα πρέπει να ξεκινάς από την αρχή. Με τρείς ημέρες αγαθοσύνης θεραπεύεται κάθε αρρώστια, της είπε ο μοναχός».

     Η γιαγιά τον ευχαρίστησε για τη συμβουλή και κίνησε να φύγει για το σπίτι της σκεπτόμενη ότι αυτό ήταν κάτι πολύ εύκολο. Άρχισε αμέσως να συγκεντρώνει τον νου της στις αγαθές σκέψεις αλλά σε δύο ώρες σκέφτηκε κάτι κακό για κάποια γειτόνισσά της. Καταλάβαινε ότι τελικά αυτό δεν ήταν κάτι τόσο εύκολο. Παρ’ όλα αυτά συνέχιζε τις προσπάθειές της και όταν οι σκέψεις της δεν ήταν αγαθές ξεκινούσε το μέτρημα από την αρχή.

     Εν τω μεταξύ η γειτόνισσα που είχε συστήσει τη γιαγιά στον ερημίτη έφυγε για έναν χρόνο στο εξωτερικό για να επισκεφθεί την κόρη της. Όταν επέστρεψε κάποια ημέρα βλέπει τη γιαγιά υγιέστατη να είναι στην αυλή της και τη ρωτάει:

« Τι έγινε γιαγιά κατάφερες να κάνεις τις τρεις ημέρες αγαθοσύνης»;

« Όχι δύο ημέρες μόνο το κατάφερα και ακόμα το παλεύω», της απάντησε.

« Με την υγεία σου πως είσαι»; Τη ρωτάει η γειτόνισσα.

« Δεν γνωρίζω αν θεραπεύτηκα αλλά η ζωή μου άλλαξε». Της απάντησε

    Αγωνιζόμενη να σκέφτεται το καλό ξέχασε την αρρώστια της. Τόσο πολύ στράφηκε προς την αγαθοσύνη ώστε έφτασε να κάνει μόνο το καλό και να έχει αγαθές σκέψεις για όλους. Μιλούσε συνεχώς με τον Θεό, το πρόσωπό της έλαμπε και η ζωή της άλλαξε ολοκληρωτικά. Με τις τρεις ημέρες αγαθοσύνης έλυσε όλα της τα προβλήματα.